posted on 21 Jun 2011 02:15 by yongyaeng
คืนนี้ต้องมานั่งทำงานตอนกลางคืนอีกแล้วสิ (ไม่สิทั้งอาทิตย์) ออฟฟิตกว้างๆแต่ต้องมานั่งปั่นงานอยู่คนเดียว..
แต่มันก็ยังดีกว่าตอนกลางวันที่ทั้งอึดอัดและวุ่นวาย "ออฟฟิตนี้เป็นของฉ้านนนนนนน" อยากจะทำอะไรก็ได้ตามใจชอบ
ทั้ง ดื่มกาแฟบนที่นั่งผู้จัดการ เปิดเพลงดังๆในห้องประชุม เอากระดาษที่วางอยู่ข้างหลังโต๊ะทำงานมาทำเป็นโซฟา..
ลงไปนอนกลิ้งเล่นที่พื้น นั่งเล่นเกมส์ เปิดคอมไว้ 7 เครื่องทั้งที่ทำงานอยู่คนเดียว งานไม่เร่งรีบอะไรเอาไว้ก่อน ฯลฯ
ดูมีอิสระดีทุกๆอย่าง...แต่มันก็เหมือนกับว่าขาดอะไรไปอย่าง.....
บางทีการทำอะไรบ้าๆสนุกๆแบบนี้ มันก็ต้องการมีใครสักคนมารับรู้ร่วมกัน มันถึงจะดูสนุกจริงๆ (อารามณ์แบบว่าเบื่อแล้วก็
ต้องทำงานรอจนถึงสว่าง)... โลกเรามันน่าจะมี หุ่นยนต์ หรือตัวอะไรสักอย่างเหมืนในหนังน่ะครับ ที่จะสนุกกับผมได้
คุยกันได้ ตอบคำถามอะไรหลายๆอย่างได้... ฮ่าๆ วันนี้ฝนตกตั้งแต่หัวค่ำ อากาศดูชื้นๆ อารมณ์ชื้นๆ ..ความคิดก็เลยชื้น
ด้วย....คงเป็นเพราะว่า การทำอะไรคนเดียว มันก็เลยทำให้รู้สึกเหงาขึ้นมาชั่วขณะ...ก็เลยเข้ามาเพ้อน่ะแหล่ะ ฮ่าๆ
เอาเป็นว่าการทำอะไรสนุกๆควรมีจำนวนบุคคลมากกว่า 1 คนเสมอ ไม่งั้นอาจจะทำให้คุณรู้สึกเหงาทั้งที่เป็นเรื่องสนุกก็ได้
ปล. อันที่จริงเตรียมเรื่องที่จะเขียนไว้เยอะแยะ แต่ติดที่ขี้เกียจ ก็เลยไม่ได้ พิมพ์ลงสักที ^^"
posted on 27 May 2011 22:04 by yongyaeng
ชแว๊บบบบ.....
ห่างหายไปนานเหมือนกันสำหรับการเขียน (ทำท่าเหมือนนักเขียน) อันที่จริงผมก็อยากเขียนบ่อยๆเหมือนกัน
แต่ว่าทำงานแล้วมันก็ลืมอะไรๆไปหลายอย่างเลย เมื่อวานทำบล็อคใหม่ ก็เลยอยากมาเขียนอะไรนิดนึง (ขอบคุณจารย์เน้อ)..ปกติจะตกแต่งอะไรอย่างนี้ไม่ค่อยเป็นหรอกครับ เพราะผมออกจะซื่อบื้อไปนิด....
"ใช่"วันนี้จะมาเขียน....แต่ยังไม่รู้จะเขียนเรื่องอะไร???...เอาเป็นว่าฟังเรื่องอะไรไปเพลินๆก่อนแล้วกันครับ!!
"วันนี้" ผมตื่นมาตอน หกโมงเย็น อาบน้ำ กินข้าว แต่งตัวเตรียมพร้อมที่จะเดินทางมาทำงานแล้ว แค่เพียง...ยื่นมือไปเปิดประตูหน้าบ้านเพียงนิดเดียว...ก็มีแมลงตัวหนึ่งบินเข้ามาในบ้าน มันคือ "แมลงเม่า" ครับ (เขียนอย่างนี้รึปล่าว) ผมรีบปิดประตูแล้วออกมานอกบ้านสิ่งที่ผมเห็นก็คือประชากร แมลงเม่า ที่บินเต็มไปหมดในทุกๆที่ที่มีแสงไฟ....แต่เอ๊ะ !! รุ้สึกแปลกใจ ปกติแล้วแมลงเม่ามันจะบินออกมาเฉพาะหลังฝนตกนี่หน่า.....แต่ก็ช่างมันเถอะ !! ไปทำงานดีกว่า...เท่านั้นแหละ พอขี่รถออกจากซอยได้เข้าสู่ถนนเส้นหลัก....โอ้ววว แม่งโคตรเยอะ...แมลงเม่าบินเต็มท้องถนนผมคิดในใจ "อ๊ากกกก ฝูงแมลงเม่าถล่มโลก " ขี่รถไปถึง ยู-เทิร์น ก็จอดรถรอเพื่อที่จะข้ามไปยังถนนอีกฝากนึง.....มีรถสิบล้อวิ่งสวนมาพอดี..ปีกแมลงเม่าจำนวนมากที่หล่นบนพื้นถนนก็ ปลิวว่อน.....(มาอีกแล้ว พายุปลีกแมลงเม่า ทลาย ปฐพี ) ...แต่เมื่อ ปีกแมลงเม่าที่ปลิวว่อนเหนือพื้นถนนน เมื่อมันถูกวาดลวดลายกับแสงไฟบนท้องถนน...มันกลับดูสวยงามและอ่อนไหวจเสียนี่กะไร....อยากจะไปยืนให้ใครถ่ายรูปให้..แต่ผมไม่กล้าหรอก ไม่ใช่ว่าผมกลัว พายุปีกแมลงเม่าหรอกน่ะ...แต่ผมกลัวรถสิบล้อมากกว่า ฮ่าๆ เอาล่ะผมนึกเรื่องที่จะเขียนออกแล้วล่ะ..
"กบฎ"ของความคิด
กบฎ หมายถึง การปฏิเสธการเชื่อฟัง ซึ่งอาจนำไปสู่การต่อต้าน
กบฎของความคิด ของผมนั้นก็หมายถึง การปฏิเสธการเชื่อฟังกับความคิดที่น่าจะเป็นจริง
กบฎ .....มันไม่ได้ทำงานทั้งใน สมองซีกซ้ายหรือซีกขวา...ไม่พบในยีนส์ด่อยยีนส์เด่น ไม่ได้ขึ้นอยู่กับสมองส่วน R-brian หรือ Limbic -brian แต่มันมักจะแฝงมาขณะที่เราคิดอะไร นั่นคือ ทางกลับกันกับสิ่งที่เราคิดนั่นเอง
" อำนาจมืดสร้างกบฎ"..ไม่ใช่หรอก ความคิดผมสร้างกบฎได้ตลอดเวลาต่างหาก...
ผมมักจะโดน กบฎด้านความคิด กดดันผมเสมอไปไม่ว่าจะคิดเรื่องอะไร.....คิดจะซื้อเสื้อผ้า วันนี้ผมจะไปซื้อมัน...แต่กลับกัน..เดี๋ยวค่อยซื้อมันไม่หายไปไหนหรอก ไปแดรกเหล้าก่อนดีกว่าไหม!!...นั่งทำงานเร่งๆแบบซีเรียส ก็ ชแว๊ปปปปป เข้า Web ซะ ดื้อๆ...ความจริงงานควรเป็นอย่างนี้...แต่กลับกัน...อย่างนี้ก็ทำได้นี่หว่าทำๆไปก่อนล่ะกัน แน๊ะ!! ...จนแยกไม่ออกว่าอันไหนความคิดจริงออันไหนเป็นกบฎ......
มีหลายเรื่องที่เอาความคิดจริง สู้กับกบฎ แต่หลายต่อหลายครั้งความจริงก็ต้องพ่ายแพ้ไป...เพราะบางความคิดอาจจะมีทั้ง กบฎ1และกบฎ2 (กบฎ1เรียก กบฎ2 ทราบแล้วเปลี่ยน) ก็เลยสู้ไม่ได้ต้องทำตามกบฎไป
ไม่รู้เหมือนกันว่าที่เขียนมานี่ คือความคิดจริง หรือ ความคิด กบฎ กันแน่ ( ฮ่าๆ)
หลายครั้ง "กบฎ" ทำผมผิดพลาดอะไรไปหลายอย่าง แต่มันไม่ใช่สิ่งเลวร้ายเสมอไปบางครั้ง "กบฎ"นั่นแหละที่ช่วยให้ผมไตร่ตรองอะไรได้ดีขึ้น...บางทีก็ลองเชื่อ "กบฎ" บ้างก็ได้อาจจะสนุกดี แต่อย่าปล่อยให้ "กบฎ"ควบคุมความคิดจริงของคุณก็พอครับ !!
กลับมาเพ้อเจ้อ.....อีกแน่นอนครับ ฮ่าๆ
posted on 27 Apr 2010 20:36 by yongyaeng
ไม่แปลกหรอกน่ะ ...การทำให้คนอื่นเสียใจ..มันง่าย ไม่มีใครต้องการที่จะทำให้ตัวเองต้องเสียใจหรอกครับ คน
ส่วนใหญ่ก็มักจะเลือกจะทำให้คนอื่นเสียใจ...ทั้งนั้น แต่เชื่อไหม...(อาจจะมีคนที่เป็นเหมือนกันบ้าง) ....มีคนโง่
คนนึง เลือกที่จะทำให้คนอื่น..มาตลอด และตัวเองก็เป็นคนที่ต้องเสียใจ เพียงคนเดียว ก็เคยได้ยินมีคนเคยบอก
ว่า " เมื่อเราได้ให้..สักวันเราจะได้รับสิ่งตอบแทน แต่...คำว่าสักวัน ไม่ได้หมายความว่า..วันนี้ หรือ พรุ่งนี้ ไม่รู้ว่า
มันจะยาวนาน...สักแค่ไหนกัน..หรือว่า..การที่ต้องเสียใจ..อย่างนี้ทุกวัน..คือสิ่งตอบแทนนั้นแล้ว แปลกดีนะ ...
ขณะที่เราเลือกทำให้คนอื่นมีความสุข แต่เรากลับได้รับความทุกข์..ตอบแทน แต่ก็แปลก.. เราจะสุข..จะทุกข์ มัน
กลับมีผลมาจากคนอื่น...เสมอ จะลองเห็นแก่ตัวดูบ้างไหม ใครจะเป็นอย่างไร...ก็ช่าง ลองทำเพื่อตัวเองบ้าง....
เผื่อว่าอะไรๆมันจะดีขึ้น......???
edit @ 27 Apr 2010 20:49:17 by บุคคลไม่สำคัญของโลก
posted on 22 Feb 2010 23:43 by yongyaeng
เป็นอีกวัน วันธรรมดา เป็นวันที่ใช้ชีวิตอย่างเช่นทุกวัน จนรู้สึกว่า มันเหมือนวันซ้ำๆ วันซ้ำๆของชีวิตที่จำทุกอย่างได้ว่าจะต้องทำอะไรในวันนี้...ตื่นขึ้นมาจากเสียงปลุกของโทรศัพท์ .... เปิดคอมฟังเพลงเดิมที่ไม่ได้เปลี่ยนเพลงใหม่มานาน ...กินข้าวร้านเดิม...สั่งอาหารเหมือนเดิม ....เจ้าของร้านคนเดิม...นั่งกินข้าวคนเดียวเหมือนเดิม...เย็น..เปิดคอม ...เล่นเน็ต ..คุยmsn กับคนเดิมๆ คำถามเดิมๆซ้ำไปซ้ำมา....ใครมีวันซ้ำๆแบบนี้เหมือนกันบ้าง....
แล้ว...เมื่อไร จะได้ใช้ชีวิตที่ไม่เหมือนเดิม มีใครอีกคนช่วยมาเป็นสีสันในชีวิตบ้าง...จะมีได้เช่นไรกัน..คนที่แอบชอบก้อไม่เคยกล้าบอกเค้า...เลย..คั่นเวลาด้วยการกินเหล้าไปวันๆเพื่ออ้างเหตุผลของชีวิตของคนโสด....ทั้งที่บางครั้งก้อไม่เป็นตัวของตัวเองเอาซะเลย....กับคนที่แอบรักเราก้อแค่ต้องการเพียงแต่มีความหวังดีให้เค้าเท่านั้นหรอ...ไม่ต้องการที่จะรักกับเค้าคนนั้นหรอ...แล้วใคร.....ใครกัน....จะมารักเรา
posted on 25 Dec 2009 21:28 by yongyaeng
ค่ำวันเวลาประมาณ(20.40 น. )ผมขี่รถกลับบ้าน จากบ้านพี่ที่รู้จักกัน ทางกลับบ้านที่แสนเปรี่ยว (ไม่น่าอยู่ค่ำป่านนี้เลยกู)
ขี่รถมอร์ไซด์มาถึงประมาณ ครึ่งทางได้ อ่ะวันนี้วันคริสมาสต์ นี่หว่า "แล้วเกี่ยวไรกะกูว่ะ "
ขี่รถโดยความมืดบนท้องถนนที่ไม่มีแสงไฟแม้สักดวง อ่ะ รถอะไรจอดเต็มถนนไปหมด ตำรวจรึป่าวหว่า เลี้ยวกลับดีไหมเนี่ย แต่ว่าอยากรู้อยากเห็นว่ะ เขาเป็นไรกัน อ่ะขับไปถึงที่หมาย โหยโล่งอกไปดีน่ะไม่ใช่ตำรวจ แต่ทำไมคนเยอะแยะจัง เอ่ยถามคนที่เขาเดินออกมาว่า พี่ครับ เค้าเป็นอะไรกันครับ พี่คนนั้นบอกผมว่า อุบัติเหตุ ก็เลยเดินเข้าไปดู พบซากของรถมอร์ไซด์ กะรถกระบะจอดอยู่ สภาพไม่ดีนัก แล้วมองไปข้างๆ พบผู้ชายคนนึงวัยประมาณกลางคน (ไม่แน่ใจ) นอนพร้อมกับบาดแผล และเลือดท่วมร่างกายของเขาอยู่ มองดูแล้วมันน่ากลัวยังไงพิกน ผมเดินถอยหลังกลับออกมาโดยไม่กล้าที่จะดูนาน เฮ้อ โดยคิดไปว่าเวลาตายของคนเราจะเกิดขึ้นตอนไหนกับคนเรา น่าสงสารชายผู้นี้จริงๆ ครอบครัว ของเค้าจะรู้สึกเสียใจแค่ไหน จากนั้นผมก้อเลยขี่รถออกมาจากที่เกิดเหตุนั้น โดยคิดขณะที่ขี่รถกลับบ้าน "ในวันที่ใครหลายคนสังสรรค์ มีความสุขอยู่กับการเฉลิมฉลองยังมีคนบางกลุ่ม บางคน บางครอบครัวที่ต้องเสียน้ำตา ในวันนี้ " ภาพของศพชายคนนั้นยังติดตาขณะที่ขี่รถบนถนนที่ไม่มีแสงไฟ มองไปรอบๆ บรรยากาศข้างถนนมีแต่ต้นไม้ใหญ่ โอ้พระเจ้ามันช่างแสนน่ากลัวเหลือเกิน จะมีอะไรโผล่ออกมาไหมเนี่ยเจ้ารถเอ๋ยก้ออย่าเพิ่งมาเป็นอะไรเอาตอนนี้น่ะจากนั้นผมเร่งเสียยงเพลงจากโทรศัพท์ที่ใส่หูฟังแล้วขี่รถด้วยความเร็วพอประมาณเพื่อมุ่งหน้ากลับบ้าน ในค่ำคืนวันคริสมาร์สนี้ขอให้ทุกคนอย่าพบเจอกับสิ่งเลวร้ายหรือต้องเสียน้ำตาน่ะครับ เมอรี่ เมอรี่ 25/12/09 (21.45น.)
posted on 03 Nov 2009 14:39 by yongyaeng
"ค่ำคืนนี้" ค่ำคืนนี้เป็นประเพณี ลอยกระทง...
คืนนี้ผมแต่งตัวออกจากบ้าน...เพื่อมุ่งหน้าไปที่มหาลัย เพราะมหาลัยจัดงานลอยกระทง
ขี่มอไซด์ ที่มีกระทงอยู่ตรงตระกร้าด้านหน้า 555+ แสงไฟตามท้องถนนต่างเรียงรายดูสวยงาม พื้นที่ที่มีแม่น้ำลำคลอง ต่างงดงามเพราะคืนนี้แม่น้ำประดับประดาไปพร้อมกับแสงเทียน ผมขี่มอร์ไซด์มาถึงมหาลัยแล้วล่ะ...ผู้คนในรั้วมหาลัย มากมายเลยทีเดียว บางคนมากับแฟน 2 ต่อ 2 บางคนมากับเพื่อนๆเป็นกลุ่ม บางคนมากันเป็นครอบครัว...แต่ผมมาคนเดียว โหยยย!!!!ผู้หญิงคนนั้น สวยเป็นบ้าเลย อิอิจากนั้นจอดรถแล้วเดินเข้าไป...แล้วๆๆๆเพื่อนกูอยู่ไหนกันหมด!! เดินหาเพื่อนอยู่นาน... อ่ะเจอแล้ว จากนั้นผมกล่าว...เฮ้ยยยยยยยยยยยย นั่งทำเหี้ยอะไรคนเดียว -- จากนั้นได้ยินคำอุทานที่ตอบขึ้นมาว่า กูนั่งรอแฟนกู ไอ้ควายยยย( ชัดไหม ) ก็เลยตอบกลับไปว่า "เออเดี๋ยวกูไปดูคอนเสิร์ตก่อนว่ะ" - -จากนั้นสักครู่เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นมา....รักไม่ใช่ดวงดาวที่พราวแสง..... 555+ ฮาๆโหลจากนั้นได้ยินคำว่า "ไอ้เหี้ยแยงมึงอยู่ไหนมากินเหล้ากะกูดิ" จะรอช้าทำไม...ก้อเลยบอกไปว่าไม่อยากเมาว่ะ จากนั้นก้อ...ขี่รถไปหาเพื่อนๆ ณ สถานที่เที่ยวแห่งนึง เพื่อนต่างพาสาวๆไปกันหม๊ด แฟนเพื่อนคนนึงถามว่า แล้วแฟนล่ะยองแยง (แทงใจชิบ) หัวเราะแล้วตอบไปว่า555+ไม่มี....จากนั้นก้อดื่มกันอย่างเมามาย อิอิ (เมาตลอด) "สถานที่เที่ยวแห่งนั้นปิด"ทุกคนต่างแยกย้ายกันกลับ ผมก็คงต้องกลับเดินออกมาเจอยายคนนึงยายแกขายดอกกุหลาบเข้าตรงมาหาเราแล้วบอกว่า หนูซื้อดอกกุหลาบไปให้แฟนไหมยายเหลืออยู่2ดอก ทำไงดี...จากนั้นซื้อดอกกุหลาบยายแล้วก้อบอกยายไปว่า ยายผมไม่มีแฟนหรอกครับ ดอกกุหลาบที่ซื้อมาผมให้ยายแล้วกัน ^^" มาถึงที่รถมองดูที่รถพร้อมส่งเสียงขึ้นมาว่า..ไอ้บ้าเอ้ยแม่งลืมลอยกระทง...เห้อจากนั้นขี่รถกลับมาถึงที่บ้านกระทงยังอยู่...หน้ารถ...พร้อมกับความเมา มันก้อเหมือนกันน่ะแหละจาลอยวันไหนก้อคนเดียว555+"พรุ่งนี้เช้าแล้วกัน" เช้าวันนี้ผมตื่นขึ้นมาแต่เช้า(ตี5)เข็นรถไปที่หน้าบ้านแม่ถามขึ้นมาว่าไปไหนลูก ถามขึ้นอีกว่ายังไม่ลอยกระทงเหรอ...ตอบแม่ไปว่า"ยังครับ"แม่ถามขึ้นมาอีกว่าทำไม บอกแม่กลับไปว่าลอยเหมือนคนอื่นมันไม่เท่ห์แม่...แม่เดินเข้าไปในครัวพร้อมบ่นเบาๆว่า"ไอ้ลูกบ้า" แล้วผมก้อไปลอยกระทงที่คลองท้ายหมู่บ้านคนเดียว อิอิ
posted on 01 Nov 2009 20:57 by yongyaeng
"วันนี้" วันนี้เป็นวันที่แสนธรรมดาอย่างเช่นทุกวัน เป็นวันที่พระอาทิตย์ลับขอบฟ้าลงไปแล้ว ความมืดมิดยามราตรีเข้าสู่อีกครั้ง...วันนี้ผมนั่งอยู่หน้าบ้าน...ไม่รู้จะทำอะไร นั่งฟังเพลงไปเรื่อยเปื่อยตามปะสา ไฟหน้าบ้านปิดไปแล้ว แต่ว่าดวงจันทร์ ช่างสว่างเหลือเกิน ในคืนก่อนวันลอยกระทงเนี่ยพระจันทร์ส่องสว่าง ดวงดาวก้อเต้มท้องฟ้า อากาศก้อกำลังจะเข้าสู่หน้าหนาวอย่างเต็มตัว บรรยากาศก้อได้กลิ่นหน้าหนาว ครุ่นคิดไตร่ตรองแล้วจะมานั่งทำอะไรบรรยากาศดี คิดสิคิด ในที่สุดก้อคิดออก..จากนั้นก้อคว้ากุญแจมอไซด์มาได้...ขับซี70เก่าๆที่มีน้ำมันเหลือเพียงน้อยนิดขับตรงออกไปหน้าบ้านเป้าหมายก้อไม่มีอะไรมาก ออกมาเพื่อซื้อเบียร์ 6กระป๋อง
น้าครับ เบียร์6กระป๋อง ผมกล่าว ...จากนั้นก้อขับรถกลับมาที่บ้าน...นั่งจิบเบียร์ไปพร้อมกับเสียงเพลงเบาๆในขณะที่ใครหลายคน นอนหลับหมดแล้ว ข้างบ้านปิดไฟหมด ความสงบเงียบที่มีแต่เสียงเพลงเบา ขณะที่จิบเบียร์ ครุ่นคิดขึ้นมาว่า เออ..พรุ่งนี้ก้อลอยกระทงแล้ว..นั่งคิดอยู่นาน วันลอยกระทงทั้ง 21 ปีที่ผ่านมาก้อลอยกระทงคนเดียวมาตลอด ปีนี้เป็นปีที่ 22 มันก้อต้องลอยคนเดียวอีกน่ะแหละ เอาล่ะเริ่มหลอน ผ่านไป3กระป๋อง... นั่งคิดไปเพลินว่า ในวันนี้จะมีใครทำอะไรเหมือนเราตอนนี้บ้าง คนที่เค้ามีคู่มีความรัก พรุ่งนี้ทำจะทำอะไรกันบ้าง ...เริ่มงงเพราะว่าไม่มีประสบการณ์จริงๆในการลอยกระทงที่เป็นคู่ 5555+เริ่มเหงาอีกและจะมีใครบ้างไหมที่มีวันที่ซ้ำไปซ้ำมาอยู่บ่อยๆเหมือนผม กับเวลาที่ล่วงเลยไปก้อเริ่มเงียบๆๆๆสงบ ได้ยินเพียงเสียงรถที่วิ่งบนท้องถนน เสียงรถไฟ... ดวงไฟของบ้านเริ่มปิดลงไปตามเวลา และแล้วมันก้อมาถึงกระป๋องสุดท้าย
นั่งจ้องมันอยู่นาน เลยตัดสินใจบอกกับกระป๋องเบียร์ ไปว่า....เดี๋ยวมันก็เช้าน่า....^^"
posted on 13 Sep 2009 22:57 by yongyaeng
ทางข้างหน้า...ของทุกคนเคยวาดฝันมันไว้ไหม..
ผมก้อเด้กบื้อๆ คนนึงซึ่งไม่เคยวาดฝันชีวิตตัวเอง.. คุนล่ะวาดมันขึ้นมารึยัง ในตอนนี้ ผมอายุ22แล้ว ก้อยังไม่ได้กำหนดทางข้างหน้าของตัวเองเลย ใช้ชีววิตเรื่อยเปื่อยยยย โดยไม่สนเหตุการณ์ที่จะเกิดขึ้นในอนาคต...
คุนเคยคิดไหมทำไมต้องเกิดมาเป็นตัวเอง ...
ผมเคยคิดน่ะในช่วงเวลาหนึ่ง ทำไมต้องเกิดมาเปงอย่างนี้ด้วยว่ะ ทำไมกูไม่เกิดมาเหมือนไอ้โน่นไอ้นี่ว่ะ
ตอนนี้ความคิดเหล่านั้นมันได้หายไปจากสมองผมแล้ว ... (แล้วมึงไม่อยากรวยเหมือนมันหรอ)
ก้ออยาก อยู่น่ะความรวย สามารถทำอารัยก้อได้โดยไม่ต้องวาดฝัน... แต่กูไม่อยากเหมือนใคร555+
(แล้วมันไม่อยากจนเหมือนกูบ้างหรอว่ะ) ตอนนี้ ที่นี้ ผมมีความสุขน่ะจุดๆนี้ ซึ่งมันไม่มีอะรัยเลย มันก้อเหมือนเคยๆ ทุกวันซ้ำๆ เพื่อนๆ คือสิ่งที่โอเคที่สุดสำหรับผม...
ทางข้างหน้าของความรัก....ของผม
ตอนนี้อ่ะน่ะ ขนาดทางข้างหลัง ยังไม่เคยมี ทางข้างหน้าก้ออาจจะอยู่อย่างงี้ก้อได้..
อยากมีไหม ....บอกตรงๆว่าอยากมีเหมือนกัน เหงาดิ๊ เวลาเพื่อนไปหาสาวๆ อยู่กะสาวๆ คุยกะสาวๆ
พาแฟนไปดื่มด้วย นั่งยิ้ม บอกตรงๆว่า กูเริ่มอิจฉาแล้ว เมื่อรัยหญิงผู้เปงที่รักของกูจะเกิดขึ้น 5555+ ฝันๆ
ถามว่าเคยมีความรักไหม เคยมีดิ ความรักของผมอ่ะมีแต่มันไม่ได้เกิดจากคน2คน มันเกิดจากคนๆนึง กับบุคคลคนนนึง มันก้อคือการแอบชอบ..น่ะ ก้อมีแค่นั้น ก้อได้แค่แอบ ไม่เคยกล้าซักที
ยังถือคติความรักไม่ใช่การได้มาความรักคือการได้รัก.. แม้แต่บอกมึงยังไม่เคยเลยมึงจะได้รักไหม....
พูดถึงเรื่องรักนี่หมดสิทธิ์ไปแล้ว 555+ การที่ได้เห็นความรักที่เกิดขึ้นบนโลก ก้อดีจัยแล้วล่ะ
รอ จนกว่าทางข้างหน้า ของความรักมันจะเกิดขึ้นกับเราจิงๆซะที55555555555+
